Laat het zuchten aan een godheid over
aan de hongerige aan zijn lippen hangend
tot wilde hengsten steigeren, wegdraaien
een prairiebrand ontwarend.
Dit is ons stil wezen als verademing
voor de onderburen nog bonzend tegen het plafond
ons vrijen verdragend, onze gelaten uitdagend
verlaten en zwartgeblakerd.
Ik onthoud mij van nu en verglijd gauw
voorbij woorden vernoemd naar u.
Mijn opties zijn om het even
De Grieken zijn verdoemd.
Subscribe to:
Posts (Atom)
